Για την αναμόρφωση των πόλεων και του τρόπου της ζωής μας PDF Εκτύπωση E-mail
Του κόσμου τα νέα - Αξιοσημείωτα
Πέμπτη, 01 Οκτώβριος 2009 14:26
Καθώς η πόλη της Αθήνας έχει ταλαιπωρηθεί και κακοποιηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια και επειδή τον ίδιο δρόμο βαδίζουν λίγο πολύ κι οι άλλες μεγάλες ελληνικές πόλεις έχει ενδιαφέρον πάντα να προσέχουμε τις ιδέες που αναφέρονται στην αναμόρφωση των μεγάλων πόλεων. Ειδικότερα, όμως, έχει ενδιαφέρον, όταν πρόκειται για απόψεις διάσημων αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων, όπως ο Τζοζέπ Αντόν Αθεμπίγιο, που θεωρείται ο αναμορφωτής της πόλης της Βαρκελώνης.

Ο Αθεμπίγιο εφάρμοσε στην Βαρκελώνη, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, τον «πολεοδομικό βελονισμό», δημιουργώντας με 140 μικρές παρεμβάσεις, βιβλιοθήκες, πλατείες, υπαίθρια γλυπτά και χώρους αναψυχής που άλλαξαν το τοπίο της πόλης. Στη συνέχεια εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων του 1992 σχεδίασε το περίφημο «άνοιγμα» της πόλης προς τη θάλασσα.

Κατόπιν ακολούθησε ένα πρόγραμμα ανάκτησης χιλιομέτρων θάλασσας και δημιουργικής παρέμβασης σε έναν χώρο που κάποτε ήταν σκουπιδότοπος μιας υπερσύγχρονης συνοικίας, όπου παλιές μονάδες επεξεργασίας λυμάτων και καύσης αποβλήτων και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού λειτουργούν πλέον με πράσινες τεχνολογίες αιχμής και προβάλλουν σαν τεράστια γλυπτά χώρου πλάι στο οικολογικό πάρκο.

 

Ο Αθεμπίγιο έχει μιλήσει και για την Αθήνα:

Αναφερόμενος, το 2006 σε ημερίδα του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών, στο τι θα μπορούσε να προτείνει για πόλεις όπως η Αθήνα, είχε πει

-πως στην Αθήνα δεν μπορεί να υπάρξει ριζική ανάπλαση και η μεταμόρφωσή της περνάει μέσα από ευέλικτες λύσεις

-Υποστήριξε την άποψη ότι «πρέπει να κατεδαφίσεις για να ανακτήσεις νέους χώρους»

-και πως είναι καταστροφική η πρακτική της αναπαλαίωσης αδιακρίτως όλων των παλαιών κτιρίων που πρέπει να γίνεται επιλεκτικά για κάποια ξεχωριστά δείγματα αρχιτεκτονικής περασμένων αιώνων. «Γιατί αλλιώς δημιουργούμε απλώς έναν μηχανισμό συντήρησης που αναπαράγει το παρελθόν».

 

Η τελευταία αυτή θέση έχει εξαιρετική αξία καθώς υπογραμμίζει τις παγίδες του εγκλωβισμού στις παλιές μορφές, όσο ωραίες κι αν είναι. Είναι αλήθεια πως χρειάζεται μεγάλη τόλμη για να φύγει κανείς από το στέρεο έδαφος του αναγνωρισμένα άξιου, του «δοκιμασμένου» παλιού και να οικοδομήσει κάτι σύγχρονο. Κι αυτό βέβαια ισχύει για κάθε λογής οικοδόμημα στη ζωή μας.

 

Κρατάμε τις ενδιαφέρουσες απόψεις του ως ερέθισμα για έναν προβληματισμό και έναν επανασχεδιασμό πιο ανθρώπινων πόλεων, για έναν επανασχεδιασμό του τρόπου της ζωής μας.

 

Σχετικό κείμενο:  Για την Αθήνα-Για κάθε πόλη