Εμείς και... οι άλλοι PDF Εκτύπωση E-mail
Πνευματικότητα - Πνευματικότητα
Πέμπτη, 18 Ιανουάριος 2007 01:48
της Χριστίνας Αρνή

Μέχρι την στιγμή του «ανοίγματος» των αισθήσεων υπάρχει μέσα μας μια σαφής διαχωριστική γραμμή που ορίζει τα δικά μας όρια και τα όρια των άλλων και που διαχωρίζει με ποικίλους τρόπους την μια πλευρά από την άλλη. «Τυφλοί» και «κωφοί»μέσα σ' έναν «άγνωστο» κόσμο, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και σχεδόν πάντα σκοντάφτουμε πάνω στον... άλλον. Μέσα στην τυφλότητα και την κωφότητά μας μοναδική μας πυξίδα καθίστανται τα «αβέβαια» αισθήματά μας, αβέβαια γιατί ακόμα και γι' αυτά αμφιβάλλουμε, ακόμα και σ' αυτά επιβάλλουμε την νότα των αντιλήψεών μας και το χρώμα της υπολογιστική ς μας διάθεσης. Ο... άλλος, αν και, υπό μια έννοια, πιο «βέβαιος» από τον εαυτό μας που αναζητούμε, δεν παύει να είναι ο «καθρέφτης» της συνειδησιακής μας κατάστασης. Τι γίνεται όμως, όταν αυτός ο «καθρέφτης»θρυμματίζεται; Με άλλα λόγια, τι συμβαίνει όταν αποφασίζουμε να κοιτάξουμε την ζωή χωρίς το καθρέφτισμα του φέγγους της συνειδητότητάς μας;

Ο καθρέφτης είναι άχρηστος τόσο για αυτόν που δεν θέλει να κοιτάξει, όσο και για εκείνον που δεν μπορεί να δει. Κατά συνέπεια η «τυφλότητά» μας δεν μπορεί να ωφεληθεί από την ύπαρξη του καθρέφτη και η «διδαχή» μέσω της «εικόνας» κρίνεται ουτοπική. Το «άνοιγμα» της όρασης θα επέτρεπε στην «εικόνα» να μας διαφωτίσει και, υπ' αυτή την έννοια, ο καθρέφτης ίσως καθίστατο ο βοηθός και ο μάρτυρας του εαυτού μας, μέχρι τότε όμως εμείς και ο... άλλος θα είμαστε δυο πλευρές σαφώς διακριτές, μιας και τις χωρίζει το δικό μας σκοτάδι.

Όπου υπάρχει σκοτάδι, υπάρχουν όρια και διαχωριστικές γραμμές, υψώνονται τείχη και σχεδιάζονται δράσεις επίθεσης και άμυνας έναντι αυτού του... άλλου που, πότε σαν εχθρός πότε σαν φίλος, είναι παρών στη ζωή μας έτσι κι αλλιώς. Τα όρια, βέβαια, ποικίλουν και σαφώς δεν έχουν σχέση μόνο με την ικανότητά μας να βλέπουμε ή όχι τα πράγματα. Υπάρχουν όρια και σαφείς διαχωριστικές γραμμές που μόνο μέσω και δια του λόγου διαφαίνονται, και άλλα που κρύβονται βαθιά μέσα στο πλέγμα των σκέψεων που υφαίνονται στην διανοητική μας σφαίρα.

Η «τυφλότητά» μας μπορεί να μας οδηγήσει σε μια εσφαλμένη αντίληψη περί των ορίων μας. Το ζήτημα που τίθεται σ' αυτή την περίπτωση δεν είναι αυτά καθαυτά τα όριά μας, αλλά η απόσταση μεταξύ του... άλλου κι ημών των ίδιων. Το «πολύ κοντά» ή το «πολύ μακριά» πολλές φορές μπορεί να επιφέρει το ίδιο άσχημες συνέπειες.

Αν γνωρίζουμε και παραδεχόμαστε την «τυφλότητά» μας, τούτο μας «εξασφαλίζει» μια πρώτη «εικόνα» περί του τι είμαστε σήμερα και, συνεπώς, μας καθιστά πιο συνετούς και λιγότερο... επιζήμιους στις εντός ή εκτός ορίων κινήσεις μας. Η άγνοια ή η μη παραδοχή της «τυφλότητάς» μας, ωστόσο, δημιουργεί έναν ακόμη διαχωρισμό, μιας και ισχυριζόμαστε πως βλέπουμε και, κατά συνέπεια, παρατηρούμε και συμμετέχουμε μέσα στην «εικόνα» του κόσμου.

Καθώς μελετούμε τις διάφορες ευαγγελικές διηγήσεις Που αναφέρονται στα θαύματα του Ιησού και που πολλές φορές έχουν σαν αποδέκτη τους έναν τυφλό άνθρωπο, διακρίνουμε πως δεν είναι απλά η βούληση από μέρους του αυτή που «στηρίζει» την ενέργεια της θεραπείας, αλλά η δύναμη της πίστης του που τον ωθεί σ' ένα «άνοιγμα» της όρασης και στη θέαση μιας πραγματικότητας που μέχρι τότε αγνοούσε. Έχοντας απέναντί του «κάποιον» που, Παρ' όλο που δεν μπορεί να τον δει, μπορεί, ωστόσο, να ακούσει και να αγγίξει, εμπιστεύεται το αναδυόμενο αίσθημά του και ζητά απ' αυτόν τον. .. άλλον την θεραπεία, το θαύμα ή την χάρη.

Τα τείχη έχουν γκρεμιστεί και τα όρια των δυο πλευρών, συγχωνεύτηκαν. Πλησιάσαμε τόσο ο ένας τον άλλον που έγινε κατορθωτό το ακατόρθωτο, κι ωστόσο δεν μείναμε για πάντα τόσο κοντά. Ο καθένας ακολούθησε την δική του πορεία. Παρ' όλα αυτά, μπορεί ακόμα να παραμένει ζωντανό το ερώτημα μέσα μας: Ο άλλος είναι αυτός που φέρνει το φως στη ζωή μας; Ο άλλος και όχι εμείς οι ίδιοι;

Ο τυφλός εαυτός ζητά την όραση, ο κωφός την ακοή, ο βωβός την ομιλία... Όλα τα κομμάτια μας ζητούν το συμπλήρωμα αυτού για το οποίο δημιουργήθηκαν. Τι νόημα έχουν τα μάτια, όταν δεν μπορούν να δουν και πώς μπορούν να χρησιμεύσουν τα αυτιά, αν δεν μπορούν να ακούσουν; Υπ’ αυτή την έννοια, ο άλλος μπορεί να αποτελεί την συμπληρωματική δύναμή μας, όπως εμείς γι' αυτόν.

Αν ήμασταν ακέραιοι, γιατί να έχουμε ανάγκη συμπληρώματος; Γιατί να υπάρχουν στη ζωή μας οι άλλοι, όταν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε μόνο εμείς; Και, τελικά, πότε υπάρχουμε μόνο εμείς;

Η αναζήτηση του εαυτού πραγματοποιείται μέσα σ' έναν κόσμο όπου υπάρχουν άπειρες δυνατότητες επιλογής. Οι άλλοι είναι πολλοί και ανάμεσά τους θα πρέπει να βρεθεί αυτός ο ένας, ο εαυτός. Όσο η αναζήτηση συνεχίζεται, οι άλλοι είναι πάντα παρόντες. Όταν ανακαλυφθεί ο εαυτός, οι άλλοι απουσιάζουν από τη ζωή μας, γιατί αφορούν σε μια «εικόνα» που δεν την εμπιστευθήκαμε για εμάς, που δεν την θελήσαμε και που δεν την κρίναμε άξια για την δική μας πορεία μέσα στη ζωή.

Η ενότητα για την οποία τόσα και τόσα έχουν ειπωθεί, δεν αφορά σε μια ουτοπία. Είναι ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο, το οποίο συντελείται όταν αυτός ο άλλος έχει βρεθεί και οι. .. άλλοι έχουν «σβήσει» από την μνήμη μας.

Οι σχέσεις μας με τους άλλους μας αποκαλύπτουν τις πολλαπλές όψεις των τάσεων και των επιλογών στη ζωή μας. Δεν είναι εύκολο να ζούμε μαζί με τους άλλους. Μήπως, όμως, είναι εύκολο να ζούμε με τον... εαυτό μας; Στην πραγματικότητα η «συμβίωση» μ' αυτόν τον... άλλον δεν είναι καθόλου εύκολη. Πρόκειται για ένα πεπρωμένο που αναζητείται, ωστόσο το μονοπάτι του είναι διάσπαρτο με κακοτράχαλα σημεία.

Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι αυτός ο... άλλος είναι «ο Φίλος», κι ες ίσου πολλοί αυτοί που θεωρούν αυτόν τον άλλο ως «τον Εχθρό». Η εποχή, ωστόσο, που «Φίλοι» και «Εχθροί» παρελαύνουν καθημερινά από τη ζωή μας, μόνο και μόνο επειδή εμείς (και μόνο εμείς) είμαστε το «κέντρο του κόσμου», πρέπει να περάσει ανεπιστρεπτί. Εξ’ άλλου δεν λέγεται πως όσο θα υπάρχουμε εμείς, θα υπάρχουν και οι άλλοι;

Αυτού του είδους η «λογική» μας υποχρεώνει να εισδύσουμε μέσα σε κόσμους που η... μοναδικότητά μας οφείλει να αναιρέσει την ίδια της την φύση, αυτή του μοναδικού, και να αποδεχθούμε μια πληθώρα άλλων επιλογών ως «κέντρα» ενός μοντέλου κόσμου. Οι «άλλοι» δεν βγαίνουν έτσι εύκολα από το... παιχνίδι, όπως κι «εμείς» άλλωστε. Ο «εαυτός» φαίνεται μια να συρρικνώνεται μέσα στην «πραγματικότητα» της μιας μοναδικότητας και μια να διευρύνεται μέσα σ' ένα πλήθος άλλων <<πραγματικοτήτων» που μοιάζει να μην έχει διόλου χάσει την ισχύ του. Το να μπορέσουμε«εμείς» να χωρέσουμε μέσα στους «άλλους» και οι «άλλοι» μέσα σ' «εμάς», προϋποθέτει αποδοχή τόσο της «ταυτότητας» όσο και της «μη ταυτότητας».

Στην αρχή μόνον ο «καθρέφτης» φαίνεται να έχει δύο πρόσωπα. Καθώς διευρύνεται η συνειδητότητά μας και το συναίσθημα εκλεπτύνεται, ο «καθρέφτης» αποκτά πολυάριθμα πρόσωπα. Οι «άλλοι» είναι πολλοί, γιατί «εμείς» φαινόμαστε «ένας». Όταν, ωστόσο, αυτός ο «ένας» μια μέρα θα φαίνεται «πολλοί», τότε οι «άλλοι» θα είναι «ένας». Δεν πρόκειται για μια αλλαγή της ισορροπίας των πραγμάτων. Μέσα στο ατομικό το συλλογικό και μέσα στο συλλογικό το ατομικό. Μια νέα θέαση της ισορροπίας του κόσμου μας αναβιβάζει την... «προβληματική» μας στην υπερατομική και υπέρ-συλλογική πραγματικότητα της συνειδητότητάς μας.

Από εκεί, ζωή και αναζήτηση στρέφονται προς άλλα μονοπάτια... «Εμείς» και οι «άλλοι» μια φτωχή κουκίδα φωτός πια, μέσα στο βάθος ενός απείρου που ακόμα αναζητείται. Το «νόημα των πραγμάτων» κατευθύνει προς μια υπέρ-φωτεινότητα που κάποτε θα πετύχουμε να την «συνδέσουμε» με λέξεις, καθώς θα είναι ελλιπής κι ανεπαρκής ποιότητα η όποια «ουσία» αναδύεται μέσα από το σύμπαν των «προσωπικών αντωνυμιών», κι όλων εκείνων των στοιχείων που εγκλωβίζουν την αλήθεια, αλλοιώνοντάς την μέσα σε μια «λεκτική πραγματικότητα» συμβατικοτήτων και αξιωμάτων που ήδη έχουν καταρρεύσει ...

Ημερομηνία καταχώρησης: 18.1.2007