Πιο αργά... PDF Εκτύπωση E-mail
Προβληματισμοί - Καθημερινά
Πέμπτη, 01 Μάρτιος 2007 02:15

Τι έχουμε πάθει όλοι; Και το καταλαβαίνουμε, άραγε, ότι κάτι έχουμε πάθει;

Τρέχουμε κάθε μέρα σαν κυνηγημένοι ή, για την ακρίβεια, κυνηγημένοι, για να προλάβουμε, για να ανταποκριθούμε σε κάποιες υποχρεώσεις, για να πετύχουμε κάποια αποτελέσματα που τα θεωρούμε σημαντικά, για να μας μείνει λίγος χρόνος ελεύθερος...

Ας κάνουμε, όμως, μια μικρή στάση. Κι έναν μικρό απολογισμό. Τι έχουμε καταφέρει με όλο αυτό το τρέξιμο, με όλη αυτή τη βιασύνη, με όλο αυτό το άγχος; Ποιο είναι το πραγματικό αποτέλεσμα; Οι υποχρεώσεις αυξάνονται, οι εκκρεμότητες πολλαπλασιάζονται, λίγα προλαβαίνουμε, χρόνος ελεύθερος δεν μας μένει και τα αποτελέσματα που θέλουμε δεν έρχονται...

Και πώς να έρθουν;

Αφού το όλο σύστημα της δράσης μας είναι στημένο σε λάθος βάση. Στη βιασύνη, στη βία, δηλαδή, που ασκούμε επί του εαυτού μας. Και στο άγχος, στην αγωνία δηλαδή αν θα γίνουν όλα όσα επιθυμούμε.

Είναι βασισμένο σε λάθος τρόπος αντίληψης των πραγμάτων.

Γιατί όλο αυτο το τρέξιμο είναι συνυφασμένο με μια μηχανικότητα στην δράση, με μια α-συνειδητότητα. Και πώς ειναι δυνατόν μέσα σε όλη αυτή την ασυνειδητότητα, μέσα σε όλη αυτή την ταραχή της ψυχής και τη θολούρα του μυαλού να μη γίνουν δεκάδες λάθη και αστοχίες; Και πώς να έρθουν τα σωστά αποτελέσματα; Και πώς να νιώσουμε ευχαριστημένοι;

Γι' αυτό απέναντι στις επείγουσες υποθέσεις μας, στις σοβαρές εκκρεμότητές μας και στις υποχρεώσεις που δεν σηκώνουν αναβολή, ας δοκιμάσουμε μια άλλη «συνταγή»: Πιο αργά.

Ναι, πιο αργά.

Μπορεί να τρομάζει ο κίνδυνος μιας ανεπάρκειας απέναντι στον γρήγορο ρυθμό της εποχής και το φάσμα ενός αυξανόμενου ελλείμματος στην ανταπόκρισή μας σε όλες τις υποχρεώσεις μας που τρέχουν, αλλά, ψυχραιμία...

Μπορούμε να καταλάβουμε πως μια συνειδητή επιβράδυνση των κινήσεών μας μπορεί να μειώσει τις σπασμωδικές αντιδράσεις μας στα ερεθίσματα της πραγματικότητας, μπορεί να καταστήσει δυνατή μια πιο διαυγή και ακριβή εκτίμηση των καταστάσεων που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, μια συνειδητή επιλογή προτεραιοτήτων, πιο συνειδητή λήψη αποφάσεων, πιο εύστοχη επιλογή συνεργατών και μέσων.

Δηλαδή, πιο αργά μπορεί να σημαίνει πιο συνειδητά, πιο αποτελεσματικά και, μακροπρόθεσμα, πιο γρήγορα!

Σημαίνει όμως και κάποια πιο βαθιά αποτελέσματα. Σημαίνει διαφύλαξη του εαυτού μας από όλη αυτή την έξωθεν και έσωθεν προερχόμενη ψυχολογική βία, σημαίνει ανάσχεση της συρρίκνωσής του και της διαστρέβλωσής του, αποκατάσταση της ποιότητάς του, αποκατάσταση της επαφής με την ουσία του εαυτού μας, αποκατάσταση του νοήματος της ζωής. Σημαίνει πως ζούμε ξανά. Πως ζούμε αληθινά. Με εαυτό. Γιατί ως τώρα «ζούσαμε» χωρίς! Δεν ήμασταν εμείς, δηλαδή, αλλά κάποιοι άλλοι...

Εμείς, πια, θα σταθούμε συνειδητοί απέναντι στην καθημερινότητά μας, και στον βαθμό που θα αποκτούμε επαφή με τον εαυτό μας, θα αποκτούμε επαφή και με την ζωή μας και θα την αντιμετωπίζουμε όχι ως ένα άθροισμα άτακτων, ανεξέλεγκτων και ασύνδετων μεταξύ τους κινήσεων και γεγονότων, αλλά ως ένα ζωντανό οργανισμό που συναλλάσσεται και συνδιαλέγεται σιωπηλά αλλά πραγματικά μαζί μας. Και θα μπορούμε και να λαμβάνουμε τα μηνύματα που ξέρει να εκπέμπει αντιδρώντας στις ποιότητες και στις ανάγκες μας, αλλά και να τον χειριζόμαστε έλλογα και να του μεταδίδουμε την τάξη και τη συνοχή και την σταθερή κατεύθυνση που του (και μας) ταιριάζει.

Λάμπρος Κουλελής

Ημερομηνία καταχώρησης: 1.3.2007