Μπορούμε να πούμε... Όχι! PDF Εκτύπωση E-mail
Προβληματισμοί - Καθημερινά
Πέμπτη, 22 Μάρτιος 2007 02:19
Καλό είναι να μπορούμε να προσαρμοζόμαστε και να μην είμαστε απόλυτοι, όμως πρέπει να επιλέγουμε συνειδητά και όχι να αφηνόμαστε στα πράγματα και την... δίνη των καιρών.

Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μας για τα οποία θα έπρεπε και θα θέλαμε να πούμε "όχι", κι όμως... αφηνόμαστε, "προσαρμοζόμενοι" στην "τρέλα" μιας καθημερινότητας που σαφώς δεν μας ευχαριστεί και δεν μας ωφελεί.

Ας ξεκινήσουμε από τα "μικρά", για να φθάσουμε μια μέρα και στα "μεγάλα"... Μικρές αλλαγές, μικρές... αρνήσεις, μικρές "τοποθετήσεις" που, ωστόσο, είναι αρκετές για να υπενθυμίσουμε -πρώτα απ' όλα στον εαυτό μας- ότι και έλλογοι είμαστε και ικανοί να επιλέγουμε και να αποφασίζουμε εμείς για τον εαυτό μας.

"Μικρές" επιλογές, "μικρές"... αρνήσεις, στις... επιλογές και τα "θέλω" των... άλλων, όταν πραγματικά θεωρούμε την "δική τους επιλογή και θέση" ως κάτι αρνητικό . Με σεβασμό, χωρίς βία, χωρίς καταναγκασμό, με ηρεμία και αποφασιστικότητα, με σύνεση και αυτοπεποίθηση. "Μικρές"... αρνήσεις, όχι -απλά- για την άρνηση, αλλά για την εφαρμογή, την πράξη, το βίωμα, της δικής μας θέσης, της δικής μας θέασης και βούλησης στη ζωή, στην καθημερινότητά μας.

Σε πολλές περιπτώσεις δεν χρειάζεται καν να τοποθετηθούμε λεκτικά, δεν χρειάζεται καν να γνωρίζει, τώρα, άμεσα, ο άλλος την δική μας "θέση", την δική μας "επιλογή". Μήπως νομίζουμε ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο; Μήπως νομίζουμε ότι πρέπει να... δώσουμε αναφορά, για να κλείσουμε την τηλεόραση ή το ραδιόφωνό μας, την στιγμή που κρίνουμε μια εκπομπή ως επιεικώς ακατάλληλη για την... νοημοσύνη μας;

Μήπως νομίζουμε ότι πρέπει να απολογηθούμε, αρνούμενοι (για τους δικούς μας λόγους) να αγοράσουμε το χι πολυδιαφημιζόμενο προϊόν;

Αυτά τα παραδείγματα δεν αφορούν, απλά, σε μια θεωρία συμπεριφοράς, αλλά σε μια πρακτική ζωής.

'Εχουμε δικαίωμα και καθήκον να επιλέγουμε, να είμαστε ο εαυτός μας... να βρούμε, να ανακαλύψουμε, επιτέλους, αυτό τον περίφημο εαυτό μας!... Με ποιον τρόπο μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτό, όταν οι "μικρές" στιγμές της καθημερινότητάς μας είναι γεμάτες από "άτυπες" συμφωνίες απέναντι σε όσα δεν τολμούμε να αρνηθούμε ή τα αφήνουμε "αδιάφορα" να μας "χρωματίζουν" και να τα... οικειοποιούμαστε;

Ας κάνουμε, τώρα, έναν απλό κατάλογο των "μικρών... όχι" που θα θέλαμε να πούμε μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο και... θα εκπλαγούμε μπροστά στο αποτέλεσμα! Τα "όχι στον πόλεμο", τα "όχι στην βία", τα "όχι στην διαφθορά", κλπ... κλπ... είναι πολύ εύκολο να τα λέμε και να τα διαδηλώνουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και καλά κάνουμε, αν ο τρόπος μας δεν ζημιώνει ούτε εμάς ούτε κανέναν άλλον... 'Ομως, αυτά όλα είναι "όχι" απέναντι σε "μεγάλα μεγέθη" αλλαγής, κι αν είναι αποτελεσματικά ή μη, θα το δείξει το... μέλλον. Τα πιο δύσκολα, ωστόσο, "όχι" μας είναι αυτά που η αποτελεσματικότητά τους ή μη, εμφανίζεται, λίγο - πολύ, στο τώρα, στο σήμερα. Η άρνησή μας να αγοράσουμε το γκρί παντελόνι της βιτρίνας μόνο και μόνο επειδή είναι της τάδε εταιρείας και το φορά και ο χι σταρ της εποχής είναι πιο δύσκολο "εγχείρημα" από το να αρνηθούμε λεκτικά την βία και τον πόλεμο... Είναι πιο δύσκολο εγχείρημα να πούμε "όχι" στο σύννεφο καπνού από το τσιγάρο του φίλου μας που μας κυκλώνει απειλητικά μαζί με το "ευγενές" ερώτημά του "δεν σε πειράζει να καπνίσω ένα τσιγάρο;"... Είναι πιο δύσκολο εγχείρημα, αλλά απολύτως εφικτό, να πούμε "όχι" στην... επίθεση γκρίνιας των άλλων, στην... επιδημία του "κουτσομπολιού", στο... άρωμα μιζέριας που μπορεί να μας ‘επιβάλλει’ ο καταθλιπτικός και φοβικός σύντροφός μας, στις παράλογες απαιτήσεις των παιδιών μας, κλπ... κλπ... Είναι πιο δύσκολο εγχείρημα να πούμε "όχι" στα "μικρά της καθημερινότητάς μας"... Τόσο πιο δύσκολο που, πολλές φορές, είναι να αναρωτιέται κανείς, μήπως οι ηχηρές μας εκφράσεις για τα "μεγάλα όχι" δεν αποτελούν παρά το άλλοθι της αδυναμίας μας για τα "μικρά" αλλά τόσο ουσιαστικά "όχι" της καθημερινότητάς μας. 'Οπως και να 'χει τα... "μικρά" είναι αυτά που δείχνουν την αληθινή πρόθεση, την αληθινή εικόνα και την αληθινή στάση απέναντι στα "μεγάλα"... Κι ό,τι δεν μπορούμε να αρνηθούμε συνειδητά στις "μικρές" στιγμές της καθημερινότητάς μας, είναι μάλλον δύσκολο, για να μην πούμε αδύνατο, να το αρνηθούμε μέσα στην αναλογία των πραγμάτων, των γεγονότων και των συνθηκών της συλλογικής ζωής.

Από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή... Κι αυτή ξεκινά από τα "μικρά"... Δεν πρέπει να το ξεχνάμε και, κυρίως, δεν πρέπει να υποκρινόμαστε ότι όχι μόνο το θυμόμαστε, αλλά και το προσπαθούμε.

Χριστίνα Αρνή

Ημερομηνία καταχώρησης: 22.3.2007