28 ημέρες PDF Εκτύπωση E-mail
Πολιτιστικά - Κινηματογράφος
Πέμπτη, 29 Ιούνιος 2006 12:51
σκηνοθεσία: Μπέττυ Τόμας
παίζουν: Σάντρα Μπούλοκ, Βίγκο Μόρτενσεν, Ντομινίκ Γουέστ, Νταιάν Λάντ, Ελίζαμπεθ Πέρκινς


Τελικά, οι καλές κινηματογραφικές ταινίες λειτουργούν ως ένα συμπλήρωμα εμπειρίας. Η διεισδυτική ματιά ενός σκηνοθέτη μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε βαθύτερα κάποιες πλευρές της ζωής και να αναδειχθούν μπροστά στα μάτια μας κάποιες λύσεις των προβλημάτων της. Ίσως και να είναι ένα μάθημα, για να βλέπουμε πιο καθαρά την ταινία της ζωής που κάθε μέρα προβάλλεται γύρω μας και μέσα μας.

Στο αποκορύφωμα μιας ανεξέλεγκτης πορείας στη ζωή της (ποτό, χάπια, διάφορες τρέλες, μια ζωή ατέλειωτης διασκέδασης και ανεμελιάς...) καρφωμένη με το αυτοκίνητο που οδηγεί στον τοίχο ενός σπιτιού, η ηρωίδα της ταινίας βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα σε 28 ημέρες αποτοξίνωσης ή 28 ημέρες φυλακής. Διαλέγει το κέντρο αποτοξίνωσης σαν το μη χείρον, χωρίς καμιά όρεξη να συμμορφωθεί...

Πώς μπλέκει ένας άνθρωπος στα ποτά, τα ναρκωτικά και τις διάφορες παράνομες και νόμιμες εξαρτήσεις; Πώς αποφασίζει να ξεμπλέξει; Ποιον ρόλο παίζει το περιβάλλον; Νομίζω πως είναι μια ταινία που, μέσα από την οπτική του δημιουργού της βέβαια, δίνει μια εικόνα και ερεθίσματα για κάποιες απαντήσεις.

Τι προηγήθηκε κι έμπλεξε...

Μια εικόνα στην αρχή της ταινίας δείχνει ήδη κάτι: όταν η Γκουέν θυμάται "ξαφνικά" τον γάμο της αδελφής της κι αρχίζει να τρέχει, μ' ένα μπουκάλι στο χέρι, για να προλάβει, λέει στον σύντροφό της "δεν με νοιάζει" κι εκείνος επαυξάνει: "έτσι πρέπει, να μη σε νοιάζει". Και κάποιες εικόνες που ξεπηδούν από το παρελθόν, όπως όταν η μάνα της, πιωμένη, "διακηρύσσει" στις δυο κόρες της: "Σημασία έχει να περνάς καλά".

Μια νοοτροπία κι ένας τρόπος ζωής αποτυπώνεται σ' αυτές: Μόνος σκοπός της ζωής η χωρίς φραγμούς καλοπέραση...

Τι την βοήθησε;

Στον "κατήφορο" αυτής της ασυλλόγιστης ζωής μερικές καταστροφές αποδεικνύονται ευεργετικοί σταθμοί.

Στην γαμήλια δεξίωση της αδελφής της, σε κάποια από τις "τρελίτσες" που κάνουν με τον συνοδό της πέφτει πάνω στην γαμήλια τούρτα. Καταστροφή πρώτη. Την οποία για να διορθώσει φεύγει άρον- άρον, πιωμένη και "φτιαγμένη" όπως είναι (λεπτομέρεια: με την γαμήλια λιμουζίνα) για να βρει και να φέρει μια άλλη τούρτα. Έτσι πέφτει πάνω στο σπίτι. Καταστροφή δεύτερη που γίνεται αιτία να μπει στο κέντρο αποτοξίνωσης.

Ακολουθούν κι άλλες. Πάει να δραπετεύσει από το κέντρο και πέφτει και χτυπάει. Ο σύμβουλος απειλεί πως θα την στείλει στην φυλακή, τα μέλη της ομάδας της την κατακρίνουν για την συμπεριφορά της, ενώ παράλληλα ζει από κοντά και το δράμα της ηρωινομανούς συγκατοίκου της Άντρεα. Και τελευταία, ο θάνατος της συγκατοίκου της όταν "χτυπάει" μια "τελευταία" ένεση ηρωίνης... (Φαίνεται πως τελευταία πράξη εξάρτησης μπορεί να είναι η προηγούμενη, όχι η επόμενη...)

Μέσα από αυτές τις καταστροφές και από τον πόνο, αρχίζει να βλέπει το πρόβλημά της και τα προβλήματα των άλλων, να βλέπει την πραγματικότητα, να συγκινείται από το δράμα του διπλανού της, να κάνει επιλογές και να παίρνει αποφάσεις, να "θέλει να κόψει αυτές τις αηδίες".

Είναι μοιραίο με πόνο και με καταστροφές να μπαίνει το φρένο; Φαίνεται όμως ότι αυτά αντικαθιστούν την ανθρώπινη θέληση όταν είναι ναρκωμένη και της δίνουν κάποιες ευκαιρίες να "ξυπνήσει". (και πως την θέληση του ανθρώπου ναρκώνουν τα ναρκωτικά... ).

Η σημασία των σχέσεων (ποιες αλλαγές πρέπει να συνοδεύουν μια απόφαση;)

Παρατηρούμε, πως, όταν η Γκουέν βγαίνει από το κέντρο, αλλαγμένη πια, πόσο αταίριαστος της φαίνεται ο σύντροφός της, που μαζί κάνανε τις τρέλες. Αυτός που την παρότρυνε να μην την νοιάζει... Αυτός που όταν πήγε να την δει στο κέντρο αποτοξίνωσης και να της κάνει πρόταση γάμου της έφερε, για να το "γιορτάσουν", ένα μπουκάλι σαμπάνια... Τότε δεν το καταλάβαινε. Καταλαβαίνει όμως τώρα, όταν εκείνη του μιλάει για τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής της, κι αυτός, βλέποντας κάποιους γνωστούς και παλιούς "συνδιασκεδαστές", σταματάει την συζήτηση για να κάνουν κι οι δυό παρέα μαζί τους. "Θα περάσουμε καλά" υπόσχεται. Εκεί η Γκουέν καταλαβαίνει πως αυτή η σχέση είναι βάρος και για να προχωρήσει μπροστά πρέπει να απαλλαγεί από αυτήν.

Κι εμείς καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι σχέσεις που αναπτύσσουμε. Πού μας πάνε οι άνθρωποι με τους οποίους σχετιζόμαστε ή πού εμείς τους πάμε... Και πως γι' αυτό θέλει τα μάτια να είναι ανοιχτά, για να εκτιμάμε αν υπάρχει συγγένεια ποιότητας με τους ανθρώπους που επιλέγουμε για κοντινούς μας. Γιατί μαζί μ' αυτούς επιλέγουμε ένα τρόπο και μια ποιότητα σκέψης και ζωής.

Βλέπουμε όμως από την εξέλιξη των σχέσεων της Γκουέν με την αδελφή της και την άλλη πλευρά, του ότι πρέπει να προσέξουμε και το περιεχόμενο των σχέσεών μας: "Δεν σε φρόντισα", λέει η μία. "Δεν σου ζήτησα βοήθεια", λέει η άλλη. Είναι οι δυο όροι μιας υγιούς σχέσης.

Είναι ανάγκη να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. Και να 'χουμε τον νου μας. Όταν μας ζητάνε βοήθεια να το καταλάβουμε, να μην προσπεράσουμε. Η Γκουέν κάποια στιγμή ζήτησε βοήθεια, με τον τρόπο της, και η αδελφή της δεν την έδωσε. Είχε τους λόγους της. Γιατί ήταν η ναρκομανής, το "σκάνδαλο" που την ρεζίλευε. Κι αυτή την ήθελε αλλιώς. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν μια πόρτα κατά πρόσωπο και η Γκουέν πιο βαθιά στο πρόβλημα...

Και είναι, επίσης, ανάγκη να ζητάμε βοήθεια... "Ολοι οι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια..." της λέει η αδελφή της... Αν τολμούσαμε, παραμερίζοντας τον εγωισμό μας, να ζητάμε βοήθεια κάθε φορά που την χρειαζόμαστε, αν ξέραμε να την αναγνωρίζουμε, αν θέλαμε να την δεχτούμε, πόσους εγκλωβισμούς θα είχαμε γλιτώσει...


παρουσίαση: Λάμπρος Κουλελής
"Οδοδείκτες" , τεύχος 6