Το Φαινόμενο (1996) PDF Εκτύπωση E-mail
Πολιτιστικά - Κινηματογράφος
Πέμπτη, 29 Ιούνιος 2006 13:00
σκηνοθεσία: Jon Turteltaub
σενάριο: Gerald DiPego
μουσική: Thomas Newmann
παίζουν: John Travolta, Kyra Sedgwick, Forest Whitaker, Robert Duvall, David Gallagher, Ashley Buccile

Η απόσταση από την πίστη στην πραγμάτωση και την βεβαιότητα μερικές φορές φαίνεται αγεφύρωτη ενώ άλλες δεν φαίνεται να απέχει καθόλου. Ομως ο χρόνος πάντα καιροφυλακτείτον άνθρωπο για να μπορέσει να του προσφέρει μια ευκαιρία, ώστε να επιλέξει και να αποφασίσει μια διαφορετική αλληλουχία πεπρωμένων στην ζωή του. Οταν ο ουρανός συναντά τον άνθρωπο, ωστόσο, τίποτε δεν είναι πια όπως πρώτα.
Η ζωή εμφανίζει την διαφορετική διάσταση που ο ουρανός έχει επιλέξει να παρουσιάσει και ο ίδιος, απορημένος μερικές φορές, εκφράζει τις ικανότητες που απλόχερα του προσφέρονται αναστατώνοντας την πορεία της κίνησης της κοινής λογικής. Ο ίδιος πολλές φορές χωρίς να κατανοεί το σύνολο των συμβαινόντων αναρωτιέται: "προσπαθεί κάποιος να μου πει κάτι;" και βέβαια η απάντηση δεν έρχεται, γιατί δεν προσπαθεί κάποιος να πει κάτι, διότι απλά το κραυγάζει. Η ζωή του ακολουθεί μια άλλη διαφορετική τροχιά η οποία αναπόφευκτα συναντάται και συναλλάσσεται με τις ζωές πολλών άλλων ανθρώπων αλλά και της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό η ιδιωτική ζωή ταυτίζεται με την δημόσια και αναπόφευκτα ακολουθούν κοινή πορεία. Τότε το άτομο γίνεται το επίκεντρο της ομάδας η οποία καθώς δεν μπορεί να ερμηνεύσει την συμπεριφορά του είτε θα ακολουθήσει τον δρόμο της πίστης είτε τον δρόμο της κριτικής και της επακόλουθης καταδίκης της συμπεριφοράς. Η ομάδα διχάζεται τότε ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν και σε εκείνους που αμφισβητούν και συχνά καταδικάζουν, συνήθως απερίσκεπτα.

Αυτή η επαφή με τον ουρανό, εν τω μεταξύ, δεν αφήνει ανεπηρέαστη καμία διάσταση της ύπαρξής του. Οι εγκεφαλικές λειτουργίες φαίνονται να τροποποιούνται και επακόλουθα η διαδικασία πρόσληψης της γνώσης αλλάζει ρυθμούς και ο χρόνος που απαιτείται για την αφομοίωση της γνώσης φαίνεται να συμπιέζεται. Η αντίληψη και η εφαρμογή των θεωρητικών δεδομένων αλλάζουν επίπεδο ακολουθώντας την συνεχώς διευρυνόμενη συνειδητότητα, έτσι τα περίφημα επιστημονικά επιτεύγματα γίνονται καθημερινότητα της νέας διάστασης της ζωής. Τα ανερμήνευτα από την επιστήμη γεγονότα γίνονται εξηγήσιμα σε ένα νέο πλαίσιο φυσικής κατανόησης. Τα ημισφαίρια του εγκεφάλου επεκτείνουν τις δυνατότητές του πέρα από πολλά συμβατικά όρια. Η γλώσσας στα πλαίσια της γενικότερης επικοινωνίας ξεπερνά το όριο του λεκτικού αγγίζοντας κατευθείαν την κατανόηση. Η αγάπη βρίσκει νέους δρόμους καθημερινής συμπεριφοράς να εκφραστεί αφήνοντας τον νου έκπληκτο μπροστά στην εφευρετικότητά της. Οι αισθήσεις διευρύνουν τα όρια αντιληπτικότητάς τους και μπορούν να ανιχνεύουν τον χώρο και τον χρόνο μέχρι εκεί που το ενδιαφέρον και η αγάπη τις οδηγεί.

Ομως το μεγάλο συντίθεται πάντοτε από τα μικρά καθώς αυτά το συνθέτουν όπως μια μαγική εικόνα. Τα μικρά βρίσκονται πάντα μέσα στην καθημερινότητα και αυτήν επιζητά να κατακτήσει και να μεταλλάξει σε κάθε εμφάνισή του ο ουρανός.

Αλλά μέχρι πού μπορεί το φυσικό πεδίο που βρίσκεται το σώμα να αντέξει την επίσκεψη του ουρανού;

Τότε μπορεί να εμφανιστεί μια αρρώστια και απλά μπορούμε να προστρέξουμε στην εξήγηση πως η αρρώστια εμφάνισε όλα αυτά τα φαινόμενα. Αλλά εδώ πρόκειται για μια ανακόλουθη ερμηνευτική που επιχειρεί να αναλύσει τα φαινόμενα χωρίς να μπορεί να ακολουθήσει τις αιτίες τους. Η τοποθέτηση αυτή τείνει να απομονώσει τα συμβαίνοντα και να τα περιορίσει σε έναν χώρο μεταφυσικού. Το μεταφυσικό ωστόσο γίνεται απρόσιτο για τον κάθε άνθρωπο γεγονός που στερεί στον καθένα την ικανότητα ανάπτυξης των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων εκείνων που θα του επιτρέψουν να επιβεβαιώσει και εκείνος την σχέση με τον ουρανό και τα αποτελέσματά της.

Στα 37 του χρόνια ο πρωταγωνιστής της ταινίας "Το Φαινόμενο" δέχεται τη επίσκεψη του ουρανού μέσα από ένα φως που ξεχύνεται επάνω του και τον συντροφεύει. Την στιγμή που το φως αποχωρίζεται και επιστρέφει στην πηγή του το φυσικό σώμα βρίσκεται να πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου, μέσω του οποίου είχε αναπτύξει όλες του τις ικανότητες, ενώ η καρδιά ακολουθεί σταθερά τον δρόμο της αγάπης.


παρουσίαση: Ιανός Γεωργίου
"Οδοδείκτες" , τεύχος 24